dobrze wiem czego mi brakuje

utożsamienia z miejscem

wsparcia, świadków i kontynuacji


tego nie chcę

Kategoria ilinx, czyli stan oszołomienia, pełni podobną funkcję destabilizacyjną. Jest to „próba chwilowego unicestwienia stabilności odbioru i narzucenia świadomości swoistego upojonego lęku” – jak opisuje Caillois. Nacisk kładzie się na wywrotność, zniszczenie stabilności, zmianę świadomości w lęk, spowodowany przez dopuszczenie do głosu fizycznego doznania.

‎"W sztuce trudno powiedziec cos, co byloby rownie dobre, jak nie powiedziec nic."

Ludwig Wittgenstein, Uwagi o religii i etyce, Kraków 1995, s. 132

Johann Wolfgang von Goethe

Nie cierpię wszystkiego, co mnie jedynie informuje, nie podnosząc przy tym, czy nie ożywiając mojej aktywności.

Heinrich Theodor Fontane

Umieć żyć to żyć lekko bez lekkomyślności, być wesołym bez swawoli mieć odwagę bez brawury, zaufanie i radosną rezygnację.

Mówisz, że możesz - to możesz. Mówisz, że nie możesz - to nie możesz. Więc sobie wybierz. Mistrz Zen Seung Sahn

Hubert Duprat

Notes on Durational Performance

Durational performance is a form through which TIME is manifested in its original (natural) purity and brought to the forefront as pivotal to the experience. The performance is designed so that time, as the primary theme of the piece, physically affects and mentally transforms the performer, the audience, and the space.

Durational performance challenges audiencesʼ habitual patterns of full consumption of cultural products. The length of a durational performance exceeds the average standard length of most performing arts and film events: approximately 2 hours. Therefore, there is a transgression of consumerism (our passive but entitled, short attention spanned, consumer identity), in terms of: the workʼs length (duration), speed (slowness), silence, observation (perception), introspection, immateriality, and lack of entertainment.

And then, there is the reclamation of time... Western urban daily life is organized in blocks of intense work, relaxing leisure, and hurried neutral space in-between. A durational performance is like a sugar cube dissolving in water; like ice melting on a summer day; like watching a flower wilt; like following the life of a butterfly. It makes time visible, challenging our hurry. It extricates time from the human construct. It presents time from the point of view of nature.

Durational performance can be considered a cultural pause from the nine-to-five urban routine; a break for reflection on existence.

Paraphrased and expanded by E. Pujol from Challenging Smooth Consumption: Durational Performance as Cultural Misfit, a panel chaired by Kim Skjoldager-Nielsen, University of Copenhagen, 2009



© photo Zygmunt Piotrowski

I serve by breathing.