eleph

ASX CHANNEL: Daido Moriyama

Circus, 1973
HIKARI TO KAGE (Light and Shadow), 1982

chłopiec mi powiedział

mówi pani jak mickiewicz

BEAR IN HEAVEN

na święta chętnie bym się zdematerializowała

leżenie dobroć wygrzewa
ale wstanie ją zawiewa


Miron Białoszewski

Wiktor Bartel

Wiosenne porządki na dysku. Czyli co niepotrzebne przenieść do katalogu, który będzie jeszcze trudniej znaleźć. Bo przecież jeszcze kiedyś się może przydać, na przykład na jesienne porządki.

Jutro warsztaty malarskie w gimnazjum. Damn jaki stres.

Przyglądam się drzewu.

Mogę je potraktować jako obraz: sterczący w nawale światła słup albo tryskająca zieleń zalana łagodnością srebrzystego błękitu.

Mogę je odebrać jako ruch: tętniące żyły w mocno osadzonym i pnącym się w górę pniu, ssanie korzeni, oddychanie liści, nieustanna wymiana z ziemią i powietrzem – i sam tajemniczy wzrost.

Mogę je zaklasyfikować do określonego gatunku i patrzeć na nie jako na okaz, studiując budowę i sposób życia. Mogę do tego stopnia pominąć jego konkretne istnienie i konkretną formę, że ujrzę w nim już tylko wyraz prawa – praw, zgodnie z którymi stałe przeciwieństwo sił stale ulega załagodzeniu, albo praw, wedle których substancje mieszczą się i rozdzielają.

Mogę je zdematerializować i uwiecznić przez sprowadzenie do liczb, do czystego stosunku liczbowego.

Ale drzewo pozostaje moim przedmiotem, ma swoje miejsce i swój czas, swoją jakość i swoje właściwości.

Ale może się też zdarzyć (...) że przyglądając się drzewu, zostanę włączony w relację z nim – i wtedy drzewo przestanie być Ono.
(...)

Obecne jest wszystko, co dotyczy drzewa: jego forma i mechanika, jego kolory i chemia, jego rozmowa z żywiołami i rozmowa z gwiazdami – wszystko jako jedna całość.

Drzewo nie jest wrażeniem, grą mojej wyobraźni, wartością nastrojową; ono żyje naprzeciw mnie i ma ze mną do czynienia; tak jak ja z nim – tylko inaczej.

Nie próbujmy osłabiać sensu relacji: relacja jest wzajemnością.

Martin Buber - Ja i Ty. Wybór pism filozoficznych

U podstaw istoty warsztatów leży zdolność do otwartej inicjacji, a może i charyzmat prowokującego prowadzącego i jego umiejętności przyznawania wolności twórczej uczestniczącym w warsztatach. Są to warunki podstawowe zarówno wtedy, kiedy ustala się hasło czy obszar dla wspólnej aktywności, jak i wtedy, kiedy każdy z uczestników realizuje własny, nurtujący go problem.
Warsztaty są rodzajem aktywności, która jest zawsze warunkowana wrażliwością i stanem wiedzy konkretnej osoby. Sztuka jest rodzajem nieustannego doświadczania, a nie doświadczeniem. Jest ona procesem interpersonalnym i jednorazowym. Doświadczanie, w odróżnieniu od doświadczenia, nie pozwala na powtórzenie procesów, nie sprowadza się więc tylko do elementów, czyli wartości uchwytnych, lecz jest jednocześnie „dotykaniem” stanów i międzywartości.
Doświadczenia osób twórczych mogą dać dziecku najwięcej nie w postaci gotowego „produktu”, lecz przez partnerski udział w procesie twórczym. O partnerstwo z dzieckiem w procesie twórczej aktywności nietrudno, a także nietrudno wówczas wydobywać tkwiące w poszczególnych osobach wartości i możliwości, a więc to co nieodkryte.
(...)
Niepowtarzalność jest istotną cechą tworzenia. „Przygotowanie” do tworzenia może polegać na tym, że młody człowiek nie tylko wydobywa z siebie możliwości, ale i respektuje aktywnie własne wątpliwości.
(...)
Bezpośrednie doświadczanie praktyczne ujawnia różne stanowiska, postawy i poglądy, a wiedza z nich wynikająca oraz towarzyszące im napięcie są gwarantem twórczej skuteczności dla każdego z uczestniczących, dla wszystkich uczestników oraz dla prowadzącego. Dochodzi do możliwości odnajdywania wrażliwości, zbliżania się do własnych podejrzeń i przypuszczeń, a więc do źródeł własnych i do ciągłego odnawiania i rewizji dotychczasowego spojrzenia.

Jan Berdyszak - Warsztaty, kreacja, edukacja

Mam przeczucie, że pojęcie twórczości zbliża się coraz bardziej do pojęcia zdrowej, samorealizującej się w pełni ludzkiej osoby i w końcu może okazać się, że dotyczą one tego samego. Skłaniam się także ku wnioskowi […], że twórcze, artystyczne wychowanie, czy też lepiej wychowanie przez sztukę, może okazać się szczególnie ważne nie tylko dla stwarzania artystów czy dzieł sztuki, lecz dla stwarzania lepszych ludzi.

A.H. Maslow, Motywacja i osobowość, przekł. P. Sawicka, Warszawa 1990.

To nie jest kwartał parkietu zezwalający na wszystko, tutaj decyzja postawienia jednego nawet kroku jest decyzją nieodwracalną. Jeśli musisz, jeśli chcesz przejść przez ten ośnieżony biały prostokąt, zasadniczo zmieniając jego obraz, to musisz mieć świadomość, że nie chodzi o to tylko byś przeszedł, lecz byś odnalazł drogę. Rozpoznaj narzędzia, które zastane ograniczenia proponują.

Janusz Bałdyga - Projekt warsztatowy: ze sztuką – wobec sztuki

Jeanette Winterson :

Wolność na jedną noc / The Powerbook

* Dziwny jest ten świat, w którym można mieć tyle seksu, ile się chce, a za to miłość stanowi tabu. Mówię tu o prawdziwej miłości, wielkiej, namiętnej, w której nie ma miejsca na czułość, wygodę czy szczęście. Prawda jest taka, że miłość taranuje ci życie niczym lodowa kra i wtedy toniesz, nawet jeśli masz serce skonstruowane jak Titanic. Taka jest jej siła, intensywność. Nie jest poprawna, nie jest czysta, nie da się nad nią panować.

* Koniec miłości nie daje o sobie zapomnieć. Nawiedza snami. Nawiedza ciszą. Nawiedzani przez upiory, stajemy się jak one. Życie dopływa. Słabnie tętno. Nic cię nie rusza. Niektórzy to aprobują i twierdzą, że to leczy. To wcale nie leczy. Martwe ciało nie czuje bólu.

* Moje poszukiwanie ciebie i twoje poszukiwanie mnie to poszukiwanie czegoś, co nie może być znalezione. Tylko niemożliwe jest warte wysiłku. To, czego szukamy, to miłość objawiająca się co jakiś czas w ludzkim kształcie, lecz wypychająca nas poza granice człowieczeństwa, w sferę zwierzęcych instynktów i boskiego awansu. Miłość, której szukamy, unieważnia ludzką naturę. Ma w sobie dzikość i chwałę, których pragniemy bardziej niż samego życia. Miłość nie liczy się z kosztami ponoszonymi przez nią samą i przez innych; nic nie jest tak okrutne jak miłość. Nie ma takiej miłości, która nie pozostawia stygmatów na dłoniach i stopach.

* W życiu trzeba być bohaterem we własnych oczach. Chcę przez to powiedzieć, że jak nam na czymś zależy, to należy to zdobywać własnymi siłami i własnymi sposobami.


Zapisane na ciele (1992) / Written on the Body tłum. Hanna Mizerska

* Nie jestem typem, który potrafi zastąpić miłość wygodą, a namiętność przygodnymi znajomościami. Nie chcę nosić kapci w domu, a pantofle do tańca wkładać w małej garsonierze za rogiem. Tak właśnie się robi, prawda? Popakuj swe życie sprawnie jak w supermarkecie, nie mieszaj serca z wątrobą.

* Jedynie miłość jest silniejsza od pożądania i jest jedynym prawdziwym powodem oparcia się pokusie. Są tacy, którzy twierdzą, że przed pokusą można się zabarykadować w domu. To ci sami, którzy sądzą, że zabłąkane pragnienia można wypędzić z serca jak przekupniów ze świątyni. Może można, jeśli dniem i nocą myślisz o swoich słabych punktach, nie patrzysz, nie wąchasz, nie marzysz.

It is pointless to argue with someone whose living depends on disagreeing with you...

http://www.designboom.com/

Zmarł Miroslav Tichy. Miał 84 lata.

‎- Po pierwsze musisz mieć kiepski aparat! Po drugie: jeśli chcesz być sławny musisz robić coś tak brzydko jak nikt wcześniej - twierdził. Z niedoskonałości swoich zdjęć czynił ich największą zaletę.

Fotografował aparatami, które sam robił -... z puszek, starych okularów i masy innych nieprzydatnych rzeczy. Chodził po swoim rodzinnym mieście, czeskim Kyjovie i robił zdjęcia. Głównie kobietom. Najlepiej jak były skąpo ubrane - na plaży w bikini, w ogródku, w parku. Jak podwinęła im się spódnica, jechały na rowerze lub akurat się przebierały. Często same pozowały mu z uśmiechem - myślały, że Tichy robi sobie żarty - wziął jakiś złom i udaje, że robi zdjęcia.

Fotografował od lat 60. Jednak światowe galerie upomniały się o niego, gdy był już po siedemdziesiątce. Po roku 2000 odbyło się wiele wystaw, na których prezentowano jego zdjęcia - m.in. w Niemczech, Austrii, USA, Kanadzie, Holandii, Hiszpanii.

Zostawił po sobie tysiące zdjęć.

more

Coś tu próbuję zmienić, wysegregować loty.

Na szczęście to się nie udaje. Etykieta. Dodałam funkcję postowych etykiet, aby łatwiej odnajdywać ulubione warstwy. U dołu strony. Wciąż nad tym pracuję.

Przeczytałam w Tygodniku Powszechnym wywiad z Pankowskim. I on w nim powiedział:

"Najpierw jest ciało, potem mowa, która z ciałem pozostaje w ścisłym związku, a później pojawiają się inne istnienia, wobec których ani ciało, ani język nie mają wrogich zamiarów."

Myślę, że tym innym istnieniem może być sztuka. Bo sztuka nie należy do języka. Szczerze w to wierzę, odkąd powiedział mi to prof. Jan Berdyszak. 

Drodzy artyści, nie bez powodu Marina Abramovic w filmie OUR CITY DREAMS mówi parafrazując, że jeśli nie rozumiesz tego, co robisz, to nie ma znaczenia. Jeśli sztuka jest dla Ciebie jak oddychanie i po prostu musisz, wszystko się kiedyś wyjaśni i poukłada. Powiedziała, że jej zajęło 25 lat dojście do niektórych wyjaśnień.

Mogło się to zdarzyć, bo sztuka nie jest językiem. Nie zachowuje struktury języka. Ma inne funkcje. To ważne. Bardzo ważne.